«Ὕστερα ἐφάνηκε ἕνα μεγάλο σημεῖον εἰς τόν οὐρανόν. Εἶδα μία
γυναῖκα, ἡ ὁποία εἶχε γιά ἔνδυμα τόν ἥλιον καί ἡ σελήνη ἦτο κάτω ἀπό τά πόδια
της. Εἰς τό κεφάλι της ἦτο στεφάνι μέ δώδεκα ἄστρα».
«…. Καί ἡ γυναῖκα ἔφυγε εἰς τήν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἐκεῖ
ἡτοιμασμένον δι’ αὐτήν ἀπό τόν Θεόν, διά νά τήν τρέφουν ἐκεῖ χίλιες διακόσιες ἑξῆντα
ἡμέρες» (Αποκ κεφ 12, 1-7).
Εἶναι κοινῶς ἀποδεκτό ἀπό τούς ἑρμηνευτάς τῆς Ἀποκαλύψεως, ὅτι
ἡ γυναῖκα αὐτή συμβολίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ νύμφη τοῦ Νυμφίου
πού καλεῖται στούς Βασιλικούς Γάμους (Αποκ κεφ 22, 17- Ματθ κεφ 22, 1-14, Λουκ κεφ 14, 15-24). Εἶναι μία καί μοναδική,
φέρει δέ ὡς διάδημα δώδεκα ἀστέρας, πού συμβολίζουν τούς δώδεκα ἀποστόλους τοῦ
Χριστοῦ.
